FAQ

Andere vragen

Een aantal vroedvrouwen, die werken in een ziekenhuis komen met de vraag dat zij op bepaalde momenten(subtiel) bedreigd worden met ontslag omdat ze zich niet houden aan de ziekenhuisprocedures, doch wel evidence based willen werken. Hoe moeten ze dit aanpakken?

Per november 2008 (Meester J. Vande Moortel):

Er worden geen fouten begaan, maar de vroedvrouwen stellen wel sommige handelingen van de gynaecoloog in vraag (bv. het steken van een infuus als dat helemaal niet nodig is) en volgen daardoor niet altijd de interne regels.

Tussen het ziekenhuis en de vroedvrouwen is er contractuele relatie. Dit wil zeggen dat het ziekenhuis de vroedvrouw onder druk van de gynaecologen sowieso op elk ogenblik kan ontslaan op voorwaarde dat de opzegtermijn wordt gerespecteerd.

DUS: De werknemer moet zich een beetje schikken

Deze kwestie wordt beter uitgevochten door de VLOV vzw en dit is bovendien een betere diplomatische weg. (voorbeeld: publiceren van artikels en evidence based standpunten)

De vroedvrouwen mogen wel het belang van de moeder en het kind blijven verdedigen.

WAAROM moet de vroedvrouw zich uiteindelijk neerleggen bij de visie van de gynaecoloog?

De parturiënte kiest meestal voor een welbepaalde gynaecoloog en niet voor een vroedvrouw. Dus als de gynaecoloog met toestemming van de parturiënte beslist om een infuus te plaatsen dan moet dat uitgevoerd worden, ook al vindt de betrokken vroedvrouw dat niet nodig (Wet op de Patiëntenrechten).

Kan een niet-gehuwde vader een doodgeboren kind erkennen?

Per oktober 2010 (Mr. J. Vande Moortel en Mr. M. Eggermont):

Er zijn bij Wet van 01.07.2006 enkele wijzigingen aangebracht aan de regels van erkenning en afstamming:


"Art. 328. De erkenning kan geschieden door een onbekwame.
Zij kan bovendien geschieden ten gunste van een verwekt kind, dan wel van een overleden kind indien dit afstammelingen heeft nagelaten. In geval van een overleden kind zonder afstammelingen, kan de erkenning slechts geschieden binnen het jaar na de geboorte van het kind.

Art. 331bis. Rechtsvorderingen met betrekking tot de afstamming zijn niet ontvankelijk indien het kind niet levensvatbaar geboren is".

Een vader kan dus zijn kind erkennen vóór de geboorte, doch de erkenning heeft pas uitwerking als het kind levensvatbaar geboren wordt. Werd het kind niet vóór de geboorte erkend en overlijdt het kind kort nog voor de erkenning (dus het werd wel levensvatbaar geboren), dan kan de vader binnen het jaar na de geboorte ook het kind erkennen.

Derhalve is het nog steeds niet mogelijk dat een vader zijn kind erkent, indien het dood geboren wordt.