Een natuurlijke geboorte: beter voor het kind!

Titel artikel: Een natuurlijke geboorte: beter voor het kind!

Auteur(s): Lisette Geerdens, Paula Moons

Jaargang/nr: 13/1

« Overzicht zoekresultaten

Samenvatting

Wanneer ouders een kind verwachten, is er een kind dat ouders verwacht (P. Deleu)

Elk kind heeft de verwachting dat zijn ouders op een liefdevolle, respectvolle en warme wijze tegemoetkomen aan zijn basisbehoeften van veiligheid, geborgenheid en zorgzaamheid.
We leven in een cultuur van vervreemding, onder andere vervreemding van ons eigen lichaam. (Stroecken, 2000) De graad van vervreemding tekent de kwaliteit van de relatie van het (toekomstige) ouderpaar met het verwachte of het ongeboren kind. We mogen stellen dat de kwaliteit van deze relatie bepaald wordt door het vermogen tot aanvoelen, invoelen, het beschikbaar en responsief zijn van de (toekomstige) moeder/vader voor de natuurlijke verwachtingen van hun (ongeboren) kind.
De kraamvrouw (moeder) heeft vertrouwen in haar eigen lichaam, zij ontwikkelt een goede zelfzorg. Zij voelt zich verantwoordelijk voor de zorg van haar kind; zij kan "moederen". Zij voelt zijn behoeften en verwachtingen aan en is onvoorwaardelijk beschikbaar en responsief. Vanuit het gezichtspunt van het kind is dit de ideale situatie: om met zijn groeipotentieel optimaal te kunnen ontwikkelen op fysisch, psychisch en sociaal vlak. Vanuit het gezichtspunt van de ouders roept dit gevoelens op van onbehagen, ongeloof, boosheid, schuld en dergelijke, onder invloed van onze cultuur van vervreemding.
Een natuurlijke geboorte is de gemakkelijkste overgang voor elke vrouw: fysiologisch, psychologisch, hormonaal en gevoelsmatig gaat zij van zwangerschap en geboorte naar moederschap en lactatie. Wanneer de hormonale wisselwerking plaatsvindt bij de moeder, verhoogt ook de veiligheid van haar kind, niet alleen tijdens de arbeid en bevalling maar ook in de kritische overgang van intra-uterien naar extra-uterien leven.

Het contact met de aangeboren oerkracht is men kwijtgeraakt, net zoals de meeste deskundigen trouwens, die hoofdzakelijk hulp bieden via testen en apparatuur. De angst wordt in toom gehouden door de entourage: apparaten en het medisch ingrijpen brengen de oplossing waardoor de angstige gevoelens verhuld blijven en opzij worden geschoven.

In de pre- en perinatale psychologie gaat men ervan uit dat een geboorte de meest intense angstervaring kan vertegenwoordigen in het leven van een vrouw en dus ook van haar kind (Renggli, 2002). Reeds vanaf de conceptie worden positieve maar ook negatieve gevoelens in het lichaam van de foetus opgeslagen (imprinting) zonder dat we ze ons bewust kunnen herinneren.

Miskenning van de natuurlijke verwachtingen van het kind kan levenslange psychische trauma's geven, die van generatie op generatie worden verder gezet. Psychische problemen bij het kind worden niet (h)erkend en manifesteren zich in fysische problemen. Dit kan zich uiten in (veel) huilen, slaapproblemen, reflux, vermijden van oogcontact, kolieken, gespannen onderlichaam ...

« Overzicht zoekresultaten

Volledig artikel

« Overzicht zoekresultaten