VLOV: Vlaamse Organisatie van Vroedvrouwen - studenten - Zoek een artikel in ons Tijdschrift

Samenvatting

Ik steven af op een burn-out.
Ik ga vragen of ik een transfer krijg naar een andere afdeling.
De verloskamer en haar praktijken geven mij voor het moment voorwaarlijk een degout.
Ik heb altijd zo veel gehouden van de arbeiden en de bevallingen.
Ik ging zo op in de beleving van de vrouwen en hun partners.
Ik kon zo genieten van de biologische en natuurlijke dinges die dienen te gebeuren in het werk van bevallingen.
Ik kom nog uit de tijd dat vrouwen binnenkwamen met pijn en ontsluiting, rijp en bevallig, op éénder welke uur van de dag.
Eén, maximum twee vrouwen per shift per vroedvrouw - waar is de tijd naar toe?
Heden ten dage, door fusioneren, samenwerking en versmelting is het aantal bevallingen toegenomen en geconcentreerd.
Ook véél meer dokters, véél méér inducties en sectio's, véél meer collega's, waarvan veel deeltijdsen, véél meer verlangens - zonder verlangzaming
Wat zie ik, en jullie ook...: ...miserie, miserie, miserie...

...

Neem nu Bianca. Ze is haar 9 maanden voorbij maar nog is het wekkertje van eind zwangerschap niet afgelopen. Haar baarmoederhals is nog strak en gesloten. Zeer toe. Kindje zit nog hoog. Nog los en opdrukbaar als een springerig ei in een warme kastrol. Rugje niet te voelen. De baby heeft nog binnenpret...
Inductie omwille van niet indalen...
2º kind en niet indalen is toch normaal, ook op 9 maanden maar dat weet de moeder niet en ze laat al het gedoe toe. Zeer toe.
Van pil in de vagina, tot pilleke in de cervix; van openrijten van de vochtblaas tot inprikken van de ader voor infuus met synto.
Het doet geweldig zeer om de gesloten hals te verweken, te splijten en te verdunnen. De bal, het bad, de liaan, het toilet... het helpt allemaal geen vets...
Het gedoe geeft bijzonder veel druk op de kop van de baby die spontaan zijn harttonen wat laat zakken wat hem natuurlijk een snelle riposte bezorgt, namelijk een scherpe spiraal in zijn gerimpeld schedelvelleke.

Bianca stevent recht af op een epidurale.
Ziet ze daar liggen in haar kouwelijk operatiehemd, ingebed in een landschap van buizen en computers. Omdat de kop niet indaalde voor 9 maanden, ligt ze hier dan als zo'n stereotiep voorbeeld van intensive care.

...

Als ze bevalt ligt ze zo passief en onbevallig te doen; ...
Bianca wordt opengeknipt, de electrode wordt uit de kop geflurkt, een softcup (!) (babyfriendly!) op het hoofdje aangezogen, een flinke extractie 'om te helpen' (barmhartigheid ook in de verloskamer!) en dan komt zo een kind, naar adem happend, scheel van de koppijn, half in shock op de buik terecht; helemaal verdwaasd door zoveel agressie.
Ik ken de story die nu zal volgen. Trillerige mama, dopy baby, slechte borstvoeding, gele baby, fototherapie, depri mama.
Na ontslag komen ze thuis, er komt géén kraamhulp, nooit één vroedvrouw.

...

Bij de huisartsenconsultatie start hij zijn fluistercampagne dat ze beter flesjes kan geven om door te slapen 's nachts.
En dan krijgt het kind allergie met veel buikpijn, en vervolgens huiduitslag en weent veel en dan blijft papa langer weg 's avonds om niet in het gekrijs te zitten, en dan begint de moeder te flippen en kan niet meer slapen en neemt antidepressiva en reageert niet meer adequaat op haar kind en dan weent dat kind nog meer en dan schudt de moeder eens aan het kind en dan....
Allemaal omdat de kop van het tweede kind niet ingedaald is op 9 maanden.
En wij maar naar bijscholingen gaan en maar opbranden. Is er niemand in Vlaanderen die dit ziet en schreeuwt dat we moeten stoppen met inducties zonder medische reden? Is er géén enkele dokter die ons VLOVtijdschrift eens leest en met confraters praat? Mijn kaars is uit, mijn bobijntje op, ik zit op mijn tandvlees en trap op mijn adem.

Neske: Burn out

Samenvatting

Volledig artikel

Evidence based midwifery

Nieuwsbrief