Persoonlijk verhaal: Bekkeninstabiliteit, een strijd die ik winnen zal.

Titel artikel: Persoonlijk verhaal: Bekkeninstabiliteit, een strijd die ik winnen zal.

Auteur(s): Erika Blondé

Jaargang/nr: 10/2

« Overzicht zoekresultaten

Samenvatting

Bekkeninstabiliteit, een strijd die ik winnen zal

Erika Blondé
Erika Blondé is een cliënte van An Engelen en is heel graag bereid geweest een persoonlijke getuigenis weer te geven over haar ervaringen met bekkeninstabiliteit, waarvoor wij haar erg dankbaar zijn. Een ontroerend en aangrijpend verhaal van een lange, moeilijke strijd... die ze ooit zal winnen!

Zwangerschap en bevalling
Zaterdagmorgen, 10 november 2001, een uur of vier. "Ja, kom aan. Persen maar, ...goed zo." Gek hoe de stem van een gynaecoloog, die anders zo koel en afstandelijk klinkt, op een levensbelangrijk moment voor dit nieuwe kind iets warms en zachts krijgt. "Neem haar maar aan."
"Haar?" Ik neem dit nieuwe mensje, nat en warm tegen mij aan en streel en koester haar. Is alles goed? Ja! Is het een meisje? Ja! Wat wij zelf niet hadden durven dromen wordt ons zomaar geschonken: een dochter, Mieke, kerngezond, zus voor Klaas (6.5) en Joost (5) en Griet (2.5). Wat een prachtig viertal! Doodmoe ben ik, maar de hemel te rijk, eindelijk is het zover, eindelijk is alles achter de rug.
Drie weken weeën, op en af, met de regelmaat van de klok op, om de 10 minuten, om de 5 minuten -urenlang- en dan plots weer af, tot ik er wanhopig van werd, en dacht dat dit niets meer ging worden! Eindelijk ook, want deze zwangerschap viel mij zwaar. Zoals bij elke zwangerschap gaf ik een zevental maanden over, vanaf de vijfde maand voelde ik mij hoogzwanger, had ik veel last van een snapping hip en van pijnscheuten in mijn benen. Ik had tegen het einde een ongelooflijke druk op mijn bekkenbodem, kon slechts heel moeizaam stappen en sleepte me naar mijn werk. Maar er was volgens de gynaecoloog geen medische reden om niet te gaan werken, dus beet ik op mijn tanden en telde de laatste weken af tot mijn bevallingsrust begon, ruim een maand voor de bevalling. Jammer genoeg kon ik door de drie weken weeën niet echt genieten van die maand 'rust'.
..................

Soms prijs ik mij -bij wijze van troost- gelukkig dat mijn bekken zo zwaar gecrasht is na de vierde bevalling. Nu kon niemand ernaast kijken, dit was duidelijk zeer ernstig, een rolstoel, krukken, een bed in de living, een vierde kind, ... Ik heb dan ook in het begin nooit problemen gehad van erkenning door de buitenwereld. En ik heb nog steeds de tijd en de mogelijkheid om aan mijn herstel te werken. Helaas ontmoette ik in de loop van de voorbije twee jaar heel wat vrouwen met minder uitgesproken klachten, vaak jaren na hun laatste bevalling, die heel geïsoleerd staan met hun probleem. Door hun verhaal loopt één constante: pijnklachten, onbegrip en gebrek aan deskundigheid in medische kringen. Voor hen moet het veel zwaarder zijn om dragen, mentaal dan toch.
Ik heb ook al heel wat vriendinnen, kennissen en moeders aan de schoolpoort doorverwezen naar mijn kinesiste. Ze bleken inderdaad allemaal bekkenklachten te hebben, in meer of mindere mate, en ze zijn geholpen door dezelfde therapie als ik. Ik heb de indruk dat het probleem nog al te vaak onderschat wordt tijdens zwangerschapscontroles en na de bevalling. Veel gynaecologen zeggen dat de klachten meestal maar tijdelijk zijn en dat er niet veel aan te doen valt. Toch kan ik getuigen dat de therapie ook voor minder zware gevallen van bekkeninstabiliteit haar vruchten afwerpt.
Huisartsen, gynaecologen, kinesisten, fysiotherapeuten, orthopedisten, en zeker ook vroedvrouwen, ze spelen allemaal een rol in het herkennen en behandelen van bekkenklachten. Het is dan ook van belang dat alle betrokken partijen voldoende geïnformeerd zijn en patiënten daadwerkelijk kunnen verder helpen. Mijn boodschap is alleen maar positief: aan bekkeninstabiliteit valt wél wat te doen. Er bestaat een doeltreffende therapie. Ik hoop dat mijn verhaal dat illustreert.

« Overzicht zoekresultaten

Volledig artikel

« Overzicht zoekresultaten