VLOV: Vlaamse Organisatie van Vroedvrouwen - studenten - Zoek een artikel in ons Tijdschrift

Samenvatting

In Engeland is een nieuw boek verschenen: 'Normal Childbirth: evidence and debate' (Normale geboorte: evidentie en bespreking), door Soo Downe. Het doel van het boek is het normaal zijn terug aan de top te brengen op de agenda van de geboorte. In het voorwoord vinden we een tekst van Robbie Davis-Floyd. De gelijkenis met de situatie in Vlaanderen is vrij duidelijk. Ze wil graag haar verhaal kwijt aan vroedvrouwen.

In 2002 kreeg ik een rondleiding op de materniteit van één van de meest vooraanstaande ziekenhuizen in de USA. Mijn gids was het hoofd van verloskundige en gynaecologische anesthesie. Hij deed me stoppen juist voor het verpleegstation en zegde: "Wat hoor je?"
Ik luisterde aandachtig en zei: "Absolute stilte!"
Hij beaamde dit en zei: "Er zijn op dit ogenblik 30 vrouwen in arbeid in deze verlosafdeling en alles wat je hoort is stilte."
Ik zegde: "Maar Bill, ik zou liever oehhh, ooohhh, aaahhhh horen."
En hij zegde: "Jij zoudt dit willen, maar wij willen dat niet.. Wij hebben het graag zo!"
Later stuurde hij me een e-mail, eindigend met: "Ik moet gaan, ik ben van plan om nog meer epidurales toe te dienen aan meer gelukkige, glimlachende, dankbare vrouwen. Liefs, Bill."
Hij is heel open zoals elke arts die ik ken, dus ben ik er zeker van dat hij dit boek zal lezen. Toch betwijfel ik of hij zijn praktijk zal veranderen; hij zal tenminste beter begrijpen waarom ik persoonlijk liever lage keelklanken en gekreun had gehoord en waarom sommige vrouwen een omgeving voor de geboorte wensen waarin ze dit soort geluid mogen maken. Wat is het probleem, als je gezond bent, je baby is gezond, je bent met respect behandeld en je hebt geen pijn gehad? Het is juist zo duivels moeilijk om vrouwen en gezondheidspersoneel uit te leggen wat we verloren hebben bij de 'normale' geboorte, en zo moeilijk om mensen ervan te overtuigen dat een technocratische geboorte echt niet 'normaal' is - het is typisch, maar verre van normaal.
De hoofdstukken in dit moedig gewaagd boek helpen ons allen bij onze inspanningen om exact uit te leggen wat er verloren is gegaan bij een 'typische geboorte'; wat een 'normale geboorte' echt is en waarom het gaat.

Als Amerikaanse lezer ben ik verbaasd door de essentiële rol die vroedvrouwen spelen bij de geboorte in Engeland. In mijn land (USA) begeleiden vroedvrouwen slechts 10% van de geboorten en vechten nog steeds om hun bestaan en verdere groei van hun beroep. Omwille van hun klein aantal, zijn sommige nurse-midwives tot op zekere hoogte 'alternatief', en daarom zijn ze geneigd zichzelf te zien als de alternatieve oplossing voor het overwegend verloskundig probleem.
Toch lijkt het dat in Engeland de vroedvrouwen zo in het systeem zijn ingegraven, dat zijzelf het probleem kunnen worden.
De auteurs van dit boek zijn zeer duidelijk over hun definities van normale geboorte, maar zijn zich ook bewust dat elke afwijking, die medisch als normaal wordt gedefinieerd, gemakkelijk kan ontsporen van wat een echte normale geboorte had kunnen zijn in een hoog technocratisch proces. Dit boek en zijn titel zijn zeer belangrijk, zelfs in het begin van de 21ste eeuw weten we niet meer wat een normale geboorte is omdat we de ervaring verloren hebben sinds de geboorte is verhuisd naar het ziekenhuis, waar bijna alle onderzoeksstudies werden verricht.
Hetgeen omschreven wordt als een afwijking van het normale is altijd in relatie tot de standaardregels en procedures van de ziekenhuisgeboorte; daarom is het absoluut essentieel voor iedereen, die zwangeren bijstaat om een normale geboorte te bereiken -zoals in het boek omschreven - om de kennis op te doen, de moed te hebben en voldoende vertrouwen in hun intuitie om het unieke normaal te maken; te erkennen dat wat juist of fout is voor deze vrouw op dit ogenblik bij deze geboorte weinig of niets te maken heeft met standaardregels en procedures of gerandomiseerde controlestudies. Het zou kunnen gaan om een knoop in de navelstreng of een placenta previa; het zou kunnen gaan over de ingesteldheid, de vrees, emoties en liefde. Wellicht blokkeert de arbeid van een vrouw omdat ze (doods)bang gemaakt is dat ze niet in staat zal zijn om dit kindje te moederen, of omdat er spanning en boosheid in de kamer is. Misschien moet ze wel 3 uur persen omdat zij zelf die tijd nodig heeft om die diepe plaats binnenin haar zelf te vinden waarin ze kan geboorte geven, niet alleen voor haar kind, maar ook voor zichzelf. Misschien is het de intuïtie van een vroedvrouw die haar vertelt of de baby en de moeder al dan niet oké zijn gedurende deze lange persfase, en niet de monitor!
Het concept om 'het unieke normaal te maken' kwam bij me op door vroedvrouwen bezig te zien bij geboorten en naar hun verhalen te luisteren. Ze kenden allen 'de regels van de kunst', maar zij wisten ook wanneer 'de regels' niet van toepassing waren.
Zij wilden altijd stoppen en naar de vrouw luisteren, naar het goedvoelen van het kind zowel als naar de harttonen, naar hun eigen innerlijke stem en die van de moeder. Ik zag en hoorde hoe vaak een geboorte, die 'abnormaal' leek volgens ziekenhuisnormen perfect normaal kon zijn volgens de eigen individuele waarden en omstandigheden van de vrouw.
Het technocratisch model hoeft niet nog meer verdedigers - er zijn er meer dan genoeg, en hun stemmen werden lang verdreven door de stemmen die in dit boek spreken. We moeten de stemmen horen die spreken voor dit ongrijpbare - die vlinder die flappert met zijn vleugels in het woud - dat kan beschermen tegen wat slechts enkele mensen de 'energie' van de geboorte durven noemen. We moeten die stemmen horen, die erop aandringen dat de afwijking de norm kan worden voor deze vrouw en deze baby op dit ogenblik in deze plaats.

Robbie Davis-Floyd is senior Research Fellow, Departement Anthropologie, Universiteit van Texas.
The practicing Midwife (2004) Let me tell you a story. Juni, p. 18

Het unieke weer normaal maken: een nieuw paradigma

Samenvatting

Volledig artikel

Evidence based midwifery

Nieuwsbrief