VLOV: Vlaamse Organisatie van Vroedvrouwen - studenten - Zoek een artikel in ons Tijdschrift

Samenvatting

Misschien mij best eerst even voorstellen: mijn naam is Han Van Dyck, 27 jaar ondertussen. Wat gaat de tijd toch snel! Ik herinner me nog goed hoe ik als kind een grote droom had: ontwikkelingssamenwerking.
Ik wou -zeg maar 'moest en zou!'- mijn steentje bij te dragen aan een betere wereld. Dat was het doel in mijn jeugdige leven, en dat is nog niet veranderd. Ik heb het beroep van vroedvrouw dus gekozen uit interesse en idealisme.
Hoe een kind zich ontwikkelt, van het prille begin als totipotente blastomeren tot een intra-uterien mini-mensje vond ik altijd al intrigerend. Maar hoe zo'n mini-mensje er dan in slaagt uit die baarmoeder en door het bekken ter wereld te komen, dat is toch wel ècht een wonder?! Ik ben ontzettend blij dat ik die keuze heb gemaakt, want als vroedvrouw kan je in principe overal ter wereld aan de slag en kan je ontzettend nuttig werk verrichten. Of een vrouw nu bevalt als een hulpeloze schildpad op haar rug met de benen omhoog, hurkend op een stoffige grond of zich vastklampend aan een liaan, het mechanisme is in se hetzelfde.
Ontwikkelingssamenwerking vond ik wel een erg grote stap: ver weg van huis en alsof dat al niet genoeg impact heeft, meteen in de miserie en ellende. Dus dacht ik dat het een goede test voor me was om eerst ergens in het buitenland, maar geen ontwikkelingsland, te gaan werken. Even zien hoe ik het zou redden als vroedvrouw in het buitenland zonder mijn vrienden en familie om me heen, maar voorlopig toch ook zonder de schrijnende armoede.
Tijdens een internationale studiedag voor vroedvrouwen schreef ik me in bij een agentschap dat medisch personeel rekruteert, selecteert en tewerkstelt in het buitenland. Ik was er zelf nog niet actief mee bezig om naar het buitenland te gaan. Ik werkte voltijds nachtdiensten op een drukke materniteit in het Brusselse en studeerde daarbij voor een Getuigschrift voor Pedagogische Bekwaamheid deels in Antwerpen en in Gent. Mijn verdere toekomst plannen en uitstippelen was iets waar ik op dat moment gewoon de tijd en energie niet voor had. Maanden later, nu ruim twee jaar geleden, werd ik totaal onverwachts opgebeld. Het agentschap! Ze waren hun bestand aan het up-daten en vroegen zich af of ik nog interesse had. Ze hadden namelijk twee vacutures als vroedvrouw die zo snel mogelijk ingevuld moesten worden: in het Duitssprekend gebied van Zwitserland (en ik spreek geen Duits!) of op het eiland Guernsey...
'Guernsey?? waar ligt dat in hemelsnaam!?' dat was inderdaad ook mijn eerste vraag. Ik had er werkelijk nog nooit van gehoord! Maar eiland?! Dat klonk me als muziek in de oren!
Ondertussen werk ik hier al 20 maanden, dus kan ik het u vlotjes vertellen. Guernsey ligt op zo'n 45km ten Westen van de Normandische kust en zo'n 112km ten Zuiden van het Engelse Weymouth. Van ons grootste buureiland Jersey, hebt u waarschijnlijk al wel ooit gehoord. Het is een van de kanaaleilanden in de Golf van St. Malo, of in -hoe kan het ook anders - het kanaal op weg naar de Atlantische Oceaan. Hoewel ze veel dichter bij Frankrijk liggen, behoren deze 7 eilandjes tot Engeland. Engels is hier dan ook de voertaal, hoewel bv. ongelooflijk veel straatnamen in het Frans zijn. Of toch op het eerste zicht, want het is meestal in het 'Guernsey patois', een bijzonder vreemd klinkend frans-achtig taaltje dat bijna niemand nog praat dezer dagen. Jammer. Guernsey is bijzonder klein: slechts 63 km². Om jullie een beeld te geven: op 2 à 3 uur tijd kan je moeiteloos rond het eiland fietsen! Er wonen 60.000 mensen, waarvan er gemiddeld zo'n 600 per jaar bevallen. Dat is zoveel als het UZ van Antwerpen alleen al.
Er zijn 3 verloskundige teams op het eiland, elk verantwoordelijk voor een geografisch gebied en verbonden met de huisartspraktijken van die regio. Mijn team heeft naast een gebied op Guernsey, ook de eilandjes Herm, Sark en Alderney onder haar verloskundige vleugels. Ze zijn te klein om een eigen ziekenhuis te hebben. Ze hebben zelfs maar 1 huisarts per eiland! Sark en Alderney hebben wel iets dat wat wegheeft van een veldhospitaaltje, maar daar bij de bewoners thuis durft men bij god geen bevallingen doen. 'Er zou zo eens iets moeten mislopen...' Risico's durft men hier zeker niet te nemen uit angst voor gerechtelijke vervolgingen, maar daar kom ik later nog op terug. Alle zwangeren van Herm, Sark en Alderney hebben dus bij ons een gynaecoloog en komen ook hier bevallen. In geval van medische urgentie of arbeid worden ze per 'ambulanceboot- of vliegtuig' opgehaald en bij ons op 'Loveridge Ward' opgenomen. Het leuke is dat er dan een vroedvrouw (en soms een pediater) mee moet om hen op te halen. Spannend! Het gebeurt ook dat je als vroedvrouw een zwangere of prematuurtje op het vliegtuig naar Engeland moet accompagneren.
De materniteit en verloskamer zijn in feite 1 dienst. Elke shift zijn er in principe drie vroedvrouwen aanwezig, van elk team 1. Als er een vrouw in arbeid binnenkomt, wordt ze toegewezen aan de vroedvrouw van het team waartoe de vrouw behoort. De vroedvrouw doet de bevalling en de post partum zorgen. Vaak ken je de mensen al een beetje, omdat de vroedvrouwen hier ook prenatale consultaties doen. Dit was voor mij een enorme aanpassing, ik had in België natuurlijk nog nooit een consultatie gedaan! Iedereen (alle personeelsleden, van hoog naar laag en de patiënten/cliënten) wordt hier trouwens bij de voornaam genoemd, wat nog een extra persoonlijk tintje geeft. Ik vind het zoveel aangenamer om de mensen als zwangeren te leren kennen en ze verder te begeleiden tot ze met hun baby in de armen naar huis gaan. En eens thuis komen de vroedvrouwen van het ziekenhuis ook nog op huisbezoek tot de tiende dag post partum. Hoe interessant ik het ook vind om bij de mensen thuis te komen (vaak boeiender dan het opgelegde ritme en de structuur van het ziekenhuis), in 'the communities' heb ik nog niet gewerkt om de simpele reden dat het archimoeilijk is om de huizen hier te vinden: naambordjes voor de straten zijn een schaars goed, maar voor de huizen dan weer de normaalste zaak van de wereld. Jawel, vreemd genoeg hebben de huizen hier geen nummer maar namen! Postbodes kunnen aan de postcodes herkennen in welk deel van de straat het huis zich bevindt... ik kan dat niet! Tot nu toe heb ik dus enkel diensten in het ziekenhuis gedraaid. Ik zou gek worden denk ik! Ik zou geen tijd meer hebben voor de mensen omdat ik uren verloren zou rijden (mja, je kan hier natuurlijk nooit verder dan een half uur rijden zonder aan de zee uit te komen, dus erg veraf ben je nooit). De straatjes van het binnenland zijn bovendien zo ongelooflijk klein, kronkelend en smal, dat ik mijn oriëntatie makkelijk verlies. Dus al bij al kan ik er niet om treuren dat ze me daar nog niet op uitgestuurd hebben.
De aanpassing van het Belgisch naar het Engels systeem is verre van makkelijk geweest, vooral in het begin. Vroedvrouwen hier hebben echt meer verantwoordelijkheid en moeten een stuk zelfstandiger kunnen werken. Ik heb toch een aardig tandje moeten bijzetten om dat verschil te overbruggen. (Over die verschillen volgende keer meer!)

Verhalen van een vroedvrouw in Guernsey

Samenvatting

Volledig artikel

Evidence based midwifery

Nieuwsbrief